วิทยุปัญจาบวิทยุปัญจาบ
แอพวิทยุปัญจาบ ปัญจาบเป็นภาษาอินโด-อารยันที่พูดโดยผู้ที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคปัญจาบอันเก่าแก่ (อินเดียตะวันตกเฉียงเหนือและปากีสถานตะวันออก) ในปากีสถาน ปัญจาบเป็นภาษาที่พูดกันอย่างแพร่หลายที่สุด ปัญจาบสามารถแบ่งออกเป็นสองสายพันธุ์ที่เรียกว่าปัญจาบตะวันออกและปัญจาบตะวันตก ตามการประมาณการของ Ethnologue พ.ศ. 2548 มีเจ้าของภาษาปัญจาบประมาณ 88 ล้านคน ซึ่งทำให้เป็นภาษาที่มีคนพูดกันอย่างแพร่หลายเป็นอันดับ 10 ของโลก จากการสำรวจสำมะโนประชากรของปากีสถาน พ.ศ. 2551 พบว่ามีผู้พูดภาษาปัญจาบโดยเจ้าของภาษา 76,335,300 คนในปากีสถาน และจากการสำรวจสำมะโนประชากรของอินเดีย พ.ศ. 2544 พบว่ามีผู้พูดภาษาปัญจาบ 29,102,477 คนในอินเดีย ภาษาปัญจาบมีภาษาถิ่นที่แตกต่างกันมากมาย ซึ่งพูดกันในภูมิภาคย่อยต่างๆ ของปัญจาบ ภาษา Majhi เป็นภาษาถิ่นอันทรงเกียรติของปัญจาบ ภาษาถิ่นนี้ถือเป็นตำราเรียนปัญจาบและพูดกันในภูมิภาคประวัติศาสตร์ของ Majha โดยมีศูนย์กลางอยู่ที่ละฮอร์และอัมริตสาร์ นอกเหนือจากภาษาลาห์นดาและภาษาปาฮารีตะวันตกแล้ว ปัญจาบยังเป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดาในกลุ่มภาษาอินโด-ยูโรเปียนสมัยใหม่เนื่องจากเป็นภาษาที่มีวรรณยุกต์ สำหรับชาวซิกข์ ภาษาปัญจาบเป็นภาษาราชการที่ใช้ประกอบพิธีทั้งหมด 21 กุมภาพันธ์มีการเฉลิมฉลองเป็นวัน "ภาษาแม่ปัญจาบ" ในประเทศปัญจาบพลัดถิ่น ศาสนาซิกข์เป็นศาสนาที่นับถือพระเจ้าองค์เดียว ก่อตั้งขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 15 ในภูมิภาคปัญจาบ โดยคุรุ นานัก เดฟ [3] และยังคงก้าวหน้าต่อไปพร้อมกับปรมาจารย์ซิกข์สิบคนต่อเนื่องกัน (คำสอนสุดท้ายคือคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ คุรุ แกรนธ์ ซาฮิบ จี) เป็นศาสนาที่ใหญ่เป็นอันดับห้าของโลก โดยมีชาวซิกข์มากกว่า 30 ล้านคน[4] และเป็นหนึ่งในศาสนาที่เติบโตอย่างต่อเนื่องที่สุด ระบบปรัชญาและการแสดงออกทางศาสนานี้เป็นที่รู้จักกันมาแต่โบราณว่า Gurmat (แปลตามตัวอักษรว่า 'ของปรมาจารย์') ปัญจาบของอินเดียเป็นภูมิภาคเดียวในโลกที่มีประชากรซิกข์เป็นส่วนใหญ่ ชาวซิกข์ได้รับการคาดหวังให้รวบรวมคุณสมบัติของ "Sant-Sipahie" ซึ่งเป็นทหารนักบุญ เราจะต้องควบคุมความชั่วร้ายภายในของตนและสามารถจมอยู่ในคุณธรรมที่ชี้แจงไว้ในคุรุแกรนธ์ซาฮิบอย่างต่อเนื่อง ชาวซิกข์จะต้องมีความกล้าที่จะปกป้องสิทธิของทุกคนที่ถูกกดขี่หรือข่มเหงอย่างมิชอบ โดยไม่คำนึงถึงศาสนา สีผิว วรรณะ หรือลัทธิ ความเชื่อหลักของศาสนาซิกข์คือความศรัทธาและความยุติธรรม ในภาษาวาเฮกูรู ซึ่งแสดงด้วยวลี อิค ōankār ซึ่งหมายถึงพระเจ้าองค์เดียว สิขีสนับสนุนการแสวงหาความรอดผ่านการทำสมาธิส่วนตัวเกี่ยวกับพระนามและข้อความของพระเจ้า สาวกชาวซิกข์ได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติตามคำสอนของปรมาจารย์ชาวซิกข์ทั้ง 10 หรือผู้นำผู้รู้แจ้ง เช่นเดียวกับพระคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อว่า คุรุ แกรนธ์ ซาฮิบ จี ซึ่งร่วมกับงานเขียนของปรมาจารย์ชาวซิกข์ 6 ใน 10 ท่าน
อับราร์-อุล-ฮัก, อลัม โลฮาร์, อัลฟาซ, อามาน ฮาเยอร์, อามาร์ ซิงห์ ชามกิลา, อัมรินเดอร์ กิลล์, อนามิกา, อนุรัก มาลิก, อนุรัก มาลิก
อาปาเช่อินเดียน, อาริฟ โลฮาร์, อาร์วินด์ คูมาร์, อาซา ซิงห์ มัสตานา
อัตอุลเลาะห์ ข่าน เอสซา ไคล์วี, บาบา เซห์กัล, บับบู มานน์, บอลลี ซากู, ภควันต์ มาน, บิคราม ซิงห์, บินเด ชาห์, ชานนี ซิงห์
Daler Mehndi, Didar Sandhu, Diljit Dosanjh, ดร. Madan Gopal Singh, Foji Gill, Gippy Grewal, Gurdas Maan, Hadiqa Kiyani,
ฮันส์ ราจ ฮันส์, ฮาร์บาจัน มาน, ฮาร์จิต ฮาร์มาน, ฮาร์ชดีป คอร์
H-Dhami, ฮันนี่ ซิงห์, อิมราน ข่าน, Jagjit Singh, Jasbir Jassi, Jaspal Bhatti, Jaspinder Narula, Jassi Sidhu, Jaswinder Brar, Jawad Ahmad, Jaz Dhami, Jazzy B, Kamal Heer
คานธ์ คาเลอร์, กิรัน อาห์ลูวาเลีย, กุลดีพ มานัก, กุลวินเดอร์ ดิลลอน, แล็บ จันจัว, ลัล จันด์ ยัมลา จัต, เลมเบอร์ ฮุสเซนปุรี, มัลกิต ซิงห์, มัลลิกา จโยติ, มานโมฮัน วาริส, มานซูร์ อาลี มาลังกี, อาจารย์ซาลีม, มิกา ซิงห์, นางสาวปูจา,
โมนา ซิงห์, นัชฮาทาร์ กิลล์, เนียร์มัล ซิธุ, นูร์ เจฮาน, นุสรัต ฟาเตห์ อาลี ข่าน, แพมมี ไบ, ซาร์บจิต ชีมา, ซาดูล ซิกันเดอร์, ซาตินเดอร์ ซาร์ทาจ, ซาตินเดอร์ ซัตติ, ซาซี จัดจ์, ชัมชาด เบกุม, ชาเซีย มานซูร์, ชิงการา ซิงห์, โซนี ปาบลา, ซุคบีร์, ซุควินเดอร์ ซิงห์, ซุคชินเดอร์ ชินดา, ซูรินเดอร์ เคาร์
สุรินเดอร์ ชินดา, สุรจ สหตะ สุรจิต บินดราเคีย ยุดห์วีร์ มานัก
(ਪੰਜਾਬੀ/پنجابی)
อ่านเพิ่มเติม
